Ten wpis dedykuje systemowi Zew Cthulhu, który od pewnego czasu chwycił mnie i nie chce puścić. I dobrze.

Jak to się zaczęło? Należy tutaj udać się do zamierzchłej przeszłości, gdy młody Dreamwalker czytywał komiksy UserFriendly. Od pewnego czasu zaczął w nich występować nowy bohater - Cthulhu, co skłoniło mnie do przemyśleń, czy to stworzenie to wymysł Illiada, czy jakiś twór kultury niekoniecznie masowej, do której twórca komiksu odwołuje się z właściwym sobie humorem? Prawdziwa okazała się odpowiedź druga, jednak po sprawdzeniu w Wikipedii kto to jest Cthulhu zapomniałem o całej sprawie i dalej sobie żyłem. To był, tak zwany, pierwszy kontakt.

Cthulhu wrócił do mojego wszechświata, znów w postaci komiksowej, ale tym razem nieco bliższej oryginałowi a mianowicie w komiksie Unspeakable Vault (of Doom). Czytało się to, śmiało się z tego, ale tak na prawdę nie wiedziało się o co tam właściwie chodzi. Czy termin “Wielcy Przedwieczni” znaczy więcej niż to co napisano o nich na Nonsensopedii, nad którą swego czasu marnowało się całe popołudnia. Tak.

O systemie “Zew Cthulhu” usłyszałem na początku mojej erpegowej kariery, ale dopiero później pokojarzyłem fakty. Prawda, że Cthulhu z UF mówił coś o grze RPG o nim, ale wtedy jeszcze myślałem, że chodzi mu o crpg. Naiwność. Tak samo naiwność kazała mi myśleć na początku mojej kariery erpegowca, że wszystkie systemy właściwie są o tym samym, różnią się tylko mechaniką. Na szczęście bardzo szybko wyrosłem z tego przeświadczenia.

I potem kiedyś tam, zdarzyło się że nasz mistrz gry zaproponował, że poprowadzi Zew. Jako, że wszyscy byliśmy wielkimi fanami UV(oD)’a, więc pomysł ten przyjęto z entuzjazmem. Tyle tylko, że komiks tak na prawdę jest humorystycznym wykręceniem Zewu. Poskracane imiona przedwiecznych, głupie przygody. Każdy z nas, co prawda, wiedział, że jest to system horrorowy. Jakoś tylko nie udało się utrzymać tego klimatu horroru na sesji. Skończyło się.

Wtedy dopiero, dzięki koledze ze studiów o ksywie neithan, zacząłem czytać opowiadania Lovecrafta, poczytałem też trochę o samym Samotniku z Providence i postanowiłem, że chciałbym kiedyś zagrać czy poprowadzić takie prawdziwe Cthulhu. Nie humorystyczne. Oczywiście, wiem, że potrzeba do tego odpowiednich ludzi. Znam erpegowców, którzy omijają ten system z daleka a także tych drugich, którzy go kochają, ale tak jak ja wcześniej - właściwie nie mają pojęcia o co w nim chodzi.

A o co chodzi w Zewie to już jest osobna historia i nie czuję na siłach o tym pisać, bo sam dopiero ją poznałem. Wskażę tylko drogę dla tych, którzy tak jak ja, chcą poznać prawdziwe Cthulhu, a nie jego wykręconą i humorystyczną wersję. Nie chcę grać w Cthulhu d20 ani Cthulhu Tech. Zew jest systemem, który powstał w określonym celu i lepiej zagrać w coś typowo w konwencji (np) heroic niż w heroicowo wykręcone Cthulhu.

Słowa, które utkwiły mi w pamięci zostały wypowiedziane przez BAZYLa na jego prelekcji na konwencie Niucon (2008). Powiedział tam taką prostą prawdę, że w Zewie gracze to badacze tajemnic. Więc maja badać tajemnice. A więc nie chodzi tylko o horror ale i tajemnice. Rzeczy związane z dawną historią i sekretami przeszłości. Znacznie łatwiej jest mistrzowi gry przygotować scenariusz pod jakieś wydarzenie/miejsce historyczne niż robić coś zupełnie od zera. Tu więc dochodzi dodatkowa rola dla graczy - muszą dotrzeć i przeczytać na własną rękę źródła historyczne związane z tym, co jest w przygodzie. Dzięki temu nie ma fałszywego rzucania na wiedzę, a potem szeptania przez MG odpowiedzi - gracz może się wykazać swoją własną wiedzą, co i brzmi realniej i jest dla niego satysfakcją. Mądry człowiek ten BAZYL.

Kolejnym źródłem mojej inspiracji jest cykl artykułów poświęconych Zewowi z portalu Poltergeist - napisane przez Mikołaja Kołyszko artykuły “Groza na sesjach w Zew Cthulhu”. O tym nie można opowiedzieć - to trzeba poczytać. I poważnie rozważyć wprowadzenie tego w swoich sesjach. Kilka z porad przyda mi się nawet do D&D. O kilku kiedyś wiedziałem, ale zapomniałem. Kilka to prawdziwa nowość. Ale to właśnie dzięki temu zrozumiałem o co chodzi w Zewie. A mówiąc krótko, chodzi o strach. Nie spotykamy się na sesji po to by się bawić, a po to by się postraszyć (bawić to swoją drogą). Jeśli ten priorytet zostanie zachowany, to sesja pójdzie dobrze nawet gdy się nie użyje innych zasad (część z nich jednak jest logiczną konsekwencją tego, co powiedziałem)

W podsumowaniu może podam źródła, o których była mowa. Mamy więc:

1. UserFriendly
2. Unspeakable Vault (od Doom)
3. Groza na sesjach Zew Cthulhu

Do zobaczenia następnym razem!

Mieszkam w małej miejscowości na Dolnym Śląsku a do Wrocławia na studia dojeżdżam codziennie pociągiem. Ta notka jednak nie ma na celu wymieniania wszystkich “uroków” tego przewoźnika. Chodzi o jedną sytuację, która miała miejsce dzisiaj gdy wracałem do domu.

Otóż, linia do mojego miasta nie jest żadną przelotówką i na nim właściwie się kończy, więc stan torów pozostawia wiele do życzenia. Druga sprawa, że jest jeden tor dla osobówek na niektórych odcinkach i czasami trzeba czekać aby przejechał pociąg jadący z przeciwka. Życie.

Sytuacja wyglądała tak, że pociąg najzwyczajniej w świecie zatrzymał się w polu. No nic. Normalka. Czekamy na coś jadące z przeciwka. Znajomy jednak nie był na tyle cierpliwy i wyjrzał przez okno jak się ma sytuacja. Ku jego oszołomieniu, pociąg właśnie zatrzymał się aby przepuścić (sic!) samochody na przejeździe kolejowym. I rzeczywiście - nie jechało nic od drugiej strony - gdy samochody przejechały pociąg ruszył dalej.

Teraz sam nie wiem, co o tym wszystkim myśleć. Może to jechał jakiś burmistrz czy inny Nasz Wybraniec, że dla niego wstrzymali ruch kolejowy? Trudno powiedzieć. Właściwie sytuacja jest epizodyczna i chyba nikomu się nie chciało pójść do konduktora by wyjaśnić tą sprawę. Ja tylko się zastanawiam - do czego jeszcze może się posunąć kolej? Albo inaczej - jak jeszcze może uprzykrzyć życie swoim pasażerom? Likwidują pociągi, którymi jeździ najwięcej ludzi, przepuszczają na trasie puste pociągi, żeby pan konduktor mógł wcześniej napić się kawy. A teraz to. To po prostu szlag człowieka trafia. A trafia jeszcze mocniej, jak pomyśli, że po Wrocławiu i tak sobie nie pojeździ samochodem, więc jest skazany na PKP bez apelacji.

Dawno dawno temu podczas mojego półtorarocznego romansu z matematyką na UWr (niestety, nie dostałem się na informatykę za pierwszym razem) miałem zajęcia z algebry liniowej. Tak - każdy kto miał chociaż troszeczkę matematyki na studiach musiał się i z tym zetknąć - wektory, macierze, euklidesowe przestrzenie i inne przyjemności. Przedmiot mi się podobał mimo że w liceum wektorów nie darzyłem wielką miłością. A tak to już jest, że jak przedmiot się podoba, to zadania robią się same i chodzi się często do tablicy zyskując w oczach ćwiczeniowca (nazwijmy ją Panią od Algebry Liniowej).

Ponieważ w czasie pierwszego semestru na matematyce zdarzyło mi się przeczytać Cyberiadę Stanisława Lema, w tym genialny wiersz Elektrybałta Trurla. Nie pamiętam już w jakim kontekście, ale zapytałem kiedyś Panią od Algebry Liniowej czy zna ten wiersz i ku mojemu bezgranicznemu zdziwieniu (i jeszcze większemu zdziwieniu grupy :P) zaczęła go recytować z pamięci i odwzajemniła mi się pytaniem czy znam wiersz o równoległoboku. Oczywiście nie znałem, jednak na następnych zajęciach przyniosła mi kartkę z jego treścią. Kartkę potem oddałem, zakładając że znajdę sobię w Googlach. Myliłem się.

Po przeszło trzech latach znalazłem ten wiersz w internecie, w google books. Tytuł to “Parallelagram or infant optimism”, autor to A.E. Housman. Można go przeczytać tutaj: link. Polecam wszystkim fanatykom matematyki i geometrii. Do śmiechu i ku zadumie (nad trudnym życiem równoległoboku :) ).

Dzisiaj postanowiłem założyć własnego joggera. Dlaczego? Powody są różne, ważny jest jednak cel. Nie zamierzam tu pisać ekshibicjonistycznych wynurzeń znudzonego życiem informatyka (tak jakbym takim był). Postaram się opowiedzieć o nowych ciekawych rzeczach, których się nauczyłem, czasem wrzucę jakiegoś newsa, czasem napiszę coś o moich innych zainteresowaniach.

Jestem studentem informatyki. Do moich zainteresowań należą programowanie w języku python, słuchanie muzyki (od poezji śpiewanej do heavy metalu), oglądanie anime, czytanie mang i last but not least - granie w gry RPG. Ale takie prawdziwe “fabularne” RPG bez komputera.

Linux - on zajmuje też ważne miejsce w moim życiu, zarówno jako system operacyjny codziennego użytku jak i swego rodzaju sposób na życie. Działam aktywnie w celu powiększenia zbioru użytkowników Linuksa uczestnicząc w akcjach takich jak WiOO w szkole, czy Linux-Reinstalacja. Na co dzień używam dystrybucji Slackware. Używam menedżerów okien KDE i fluxbox, ale jestem też bardzo przywiązany do konsoli i nie wyobrażam sobie życia bez takich poleceń jak grep, find, sed, czy awk. Jako edytora tekstu używam vima.

To chyba tyle o mnie. Zobaczymy co z tego wyjdzie. Może jeszcze coś dopiszę, a może zapomnę po tygodniu tak jak bywało z moimi innymi nieudolnymi próbami założenia własnego bloga :)

I na koniec jedna prośba do ewentualnych czytelników - jeśli znacie jakiś ciekawy temat/program ze świata Linuksa, który warto poznać to proszę napiszcie mi o nim w komentarzach albo na jabberze. Chętnie go sprawdzę i napiszę notkę w wolnym czasie.